Met een ‘ludiek levenslied’ streeft de Huisartsenvereniging Gent naar een betere gegevensdeling in het WZC, want nu lijkt het eerder een ‘soepje’. Niet toevallig luidt de titel dan ook: “Soep voor het WZC”.

Al enige tijd voeren de Gentse huisartsen – onder meer onder impuls van communicatieverantwoordelijke Karel Strobbe - campagne om tot een beter afgestemde  informatiestroom te komen tussen het huisartsendossier en dat van het woonzorgcentrum. De droom die ze najagen ziet er als volgt uit:

•   De huisarts noteert het consult in zijn of haar eigen EMD en stuurt desgewenst een kopietje naar het elektronische bewonersdossier in het WZC.
•             De verpleegkundigen weten wat er moet gebeuren qua opvolging. Er gaat geen info verloren tijdens mondelinge overdracht of shiftwissels. En ook de huisarts van wacht kan het consultverslag bekijken.

Beeld je eens in welk verschil dat kan maken in palliatieve situaties in het weekend, luidt onder meer de motivatie. Origineel is wel de manier waarop de huisartsenvereniging iedereen voor hun droom wil winnen: met een 'levenslied’.

Dat levenslied mikt meteen in de roos vertrekkend vanuit de leefwereld van de patiënten: “De bewoners van het WZC, die houden van hun soep. Maar er is nog een soep die mankeert, ’t is de soep die de huisarts noteert.” En daarmee is dus enigszins onorthodox de brug geslagen vanuit de ouderenleefwereld naar het medisch dossier. Een simpele innovatie kan immers leiden tot een betere zorgrelatie, maar voorlopig geven de verschillende vendors niet thuis.

S.O.E.P.

Een betere soep (letterwoord voor subjectief-objectief-evaluatie-planning) is hoogdringend nodig, heet het. Nu praten de verschillende systemen -MediSpring en Daktari - naast elkaar en dan wordt het allemaal inderdaad een soepje in de negatieve zin. “Laat de huisarts een verslagje sturen, liefst veilig als dat kan, we liggen hier echt al heel lang wakker van”, luidt dat in levensliedstijl. De belangrijke spelers Malta en Corilus worden daarbij dringend opgeroepen om tot een praktische oplossing te komen. 

Op zich dus een initiatief dat de moeite loont, al noteren we ook deze kritische kanttekening van een filosofe die zich toelegt op spiritualiteit binnen een WZC: “Mooie droom. Tegelijk mis ik er iets in: de wisselwerking. Gegevensdeling wordt hier vooral benaderd als medische informatie-uitwisseling tussen huisarts en verpleegkundigen. Maar in een WZC speelt méér dan het medische. Wanneer een situatie complex wordt, zitten we soms samen: huisarts, CRA, directie, staf, hoofdverpleegkundige, diensthoofd en zinzorg. Het “luxueuze” van onze functie is tijd. Tijd om te luisteren op een moment dat het voor de bewoner past. Daardoor krijgen we vaak toegang tot unieke, relevante informatie: existentiële informatie die bepalend kan zijn voor keuzes rond zorg en levenseinde.”

Zij besluit als volgt: “Als we dromen van digitale bruggen, laten we dan niet enkel denken in termen van EMD en bewonersdossier. Echte integratie vraagt ook ruimte voor wisselwerking tussen disciplines. Anders missen we betekenis.”

Pertinente opmerkingen, maar die doen geenszins afbreuk aan de sensibiliseringscampagne. Zin om dit levenslied te beluisteren en het desgevallend uit volle borst mee te zingen, alleen al om de frustratie weg te ventileren? Dat kan hier.