Huisartsen kunnen voortaan hun patiënten die in het ziekenhuis liggen dagelijks en digitaal mee opvolgen. Tenminste, als die patiënten zijn opgenomen binnen de Antwerpse ziekenhuiskoepel ZAS. Het Ziekenhuis aan de Stroom spreekt donderdag van een primeur.
"Vandaag is er vaak een informatiekloof tussen het ziekenhuis en de huisarts", legt dokter Mart Helbert (ZAS) uit in een persbericht. "Doordat de huisartsen van onze patiënten nu live de notities van specialisten of bijvoorbeeld onderzoeksresultaten kunnen raadplegen, verdwijnt deze kloof grotendeels."
ZAS meent dat het het eerste ziekenhuis is in België waarvan huisartsen kunnen zien hoe de patiënt dagelijks evolueert. Dat zou ook het correct informeren van de familieleden ten goede komen. Wanneer die met vragen zitten, bellen familieleden vaak naar de huisarts, maar normaal ontvangen die pas alle informatie als de patiënt ontslagen is uit het ziekenhuis.
In de opvolgnotities staan niet alleen de klachten van een patiënt, maar ook allerlei resultaten van onderzoeken en informatie rond welke medicatie de persoon neemt. "Huisartsen willen meer en meer een rol opnemen bij de omkadering van hun patiënten", zegt Helbert nog. "Doordat ze opvolgnotities gaan lezen, kunnen ze vooraf inschatten welke zorg een patiënt thuis zal nodig hebben."
De toegang tot alle informatie is strikt beveiligd, besluit ZAS. Huisartsen kunnen alleen de gegevens van hun eigen patiënten raadplegen. Bovendien wordt niet alle informatie gedeeld: gegevens van bijvoorbeeld psychologen of psychiaters wordt afgeschermd.
Laatste reacties
Stefaan COLPAERT
11 juni 2026In mijn boek over verkwisting in de gezondheidszorg (gepubliceerd op "BraveNewBooks" website) pleit ik voor een ander soort huisarts (supervisor).
Een soort huisarts die de macht over de patiënt behoudt ook al is die opgenomen in het ziekenhuis (mijn ervaring bij Fedasil was dat ik als internist de opgenomen azielzoeker kon blijven gereren door te telefoneren om 8 uur s'morgens met de hoofdverpleegkundige en ik kon vaststellen dat mijn advies ook gevolgd werd (want ik blijf de behandelende arts). Dat resulteerde in kortere opnames (en ook ontslag omdat het ziekenhuis dat niet verdroeg).
Een ander argument hiertoe is dat er wel 6000 ziektes onderkend zijn. Dat heeft voor gevolg dat je dat op twee jaar tijd op de universitaire ziekenhuisbedden niet kunt kennen. Als je wil holistisch blijven en zoals de bevolking vraagt ook nabijheid hoog in het vaandel draagt, dan moet je, hoe onaantrekkelijk ook, daar meer tijd voor opleiding in steken (met een zwaar examen op je 50 ste) (de huisarts supervisor (alias zorgcoordinator) kan dan als hoogst betaalde arts op wetenschappelijke wijze zich bezig houden met preventie (bijvoorbeeld door screening middels echo van echo toegankelijke organen (er staat hiervoor een lange tekst op mijn website)) en natuurlijk het beheer van de opgenomen patiënt (als je niet aan dat examen wil deelnemen kun je verder werken in het ziekenhuis, maar dan niet langer dan 65 en aan verminderd loon wat de ziekenhuizen in die zin kan ontlasten).
In bovenstaande tekst staat, heel verticaal gedacht, dat het ZAS daarmee denkt "de kloof tussen ziekenhuisspecialist en huisarts weggewerkt te hebben" (er bovendien op prat gaan dat dit een primeur is). Geen enkele huisarts zoals ze nu gevormd zijn die daarmee akkoord kan gaan (ze hebben echter wel minder stem wegens minder zware RIZIV nomenclatuur achter de kiezen). Vooraleer "de kloof" werkelijk weggewerkt is is er nog een ganse weg te gaan. Zeker weten.